Αναρτήθηκε από: penthilos | Μαΐου 23, 2010

Για το πακετο

Πηγη: http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/05/blog-post_2749.html

«Εμείς, όπως και άλλοι παρατηρητές, εντυπωσιαστήκαμε από την ταχύτητα και την αποφασιστικότητα με την οποία ενήργησε η Βουλή για να εγκρίνει τα κατά γενική ομολογία δύσκολα μέτρα».

Πολ Τόμσεν- Επικεφαλής του ΔΝΤ

Οντος οι επιδόσεις του πολιτικού προσωπικού της ντόπιας αστικής τάξης είναι εντυπωσιακές. Δεν περνάει μέρα που να μην βγαίνουν στην επιφάνεια οι σχεδιασμοί του να εξαθλιώσει όσο γίνετε την εργατική τάξη.
Και εδώ θέλουμε να κάνουμε μια παρατήρηση. Μέχρι τώρα μας έλεγαν ότι δεν μπορούν να δώσουν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις γιατί θα υπήρχε άνοδος του πληθωρισμού. Τώρα που πετσόκοψαν συντάξεις και μεροκάματα γιατί ο πληθωρισμός σκαρφάλωσε στο 5%, σύμφωνα με τα δικά τους στοιχεία;

Μας λένε, επίσης, ότι αυτά τα μέτρα μας τα επιβάλουν οι δανειστές του ελληνικού κράτους. Παραμύθια. Ηταν επιλογή της ντόπιας οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού της προσωπικού να βρεθεί η χώρα στα νύχια του ΔΝΤ (τους λόγους τους έχουμε αναλύσει επανειλημμένος).

Να σημειώσουμε και κάτι άλλο που γράφτηκε στο «Ποντίκι»: «Τα κοράκια της τρόικας ούτε έξω από το Πεντάγωνο δεν πέρασαν. Δεν ενδιαφέρθηκαν να ψάξουν τίποτα για σπατάλες και περικοπές στους εξοπλισμούς. Γι’ αυτό και στο Μνημόνιο δεν αναγράφεται λέξη για περικοπή στα εξοπλιστικά προγράμματα. Αλίμονο, ο καλύτερος πελάτης είναι το ελληνικό κράτος, είναι δυνατόν οι επιτηρητές να κάνουν ζημιά στις μπίζνες των μονοπωλίων παραγωγής οπλικών συστημάτων;».

Αφού η κυβέρνηση επικαλείται την μείωση των ελλειμμάτων αντί να ψαλιδίσει τα μεροκάματα γιατί δεν περιορίζει τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες. Επειδή δεν της το είπε το ΔΝΤ; Τότε να φέρομαι το ΔΝΤ να μας κυβερνάει να μην πληρώνουμε τους «δικούς» μας εθνονταβατζήδες τζάμπα.

Πηγη: http://tinyurl.com/38m56m6

Δημήτρης Καζάκης: Όχι στην κατάργηση της δημοκρατίας, το πλιάτσικο και την αφρικανοποίηση

Παύση πληρωμών δεν σημαίνει πτώχευση, με βάση τη διεθνή εμπειρία δύο αιώνων, αλλά άρνηση της λεηλασίας της χώρας – Το κράτος φορτώνεται τα χρέη των τραπεζών – Κρίση του συνολικού ωτρόπου ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας – Αδύνατη η αποπληρωμή του χρέους – Το κόστος διαγραφής των άχρηστων χαρτιών στις πλάτες των εργαζομένων – Κατάργηση της δημοκρατίας και αφρικανοποίηση της Ελλάδας, ως συνέπειες ενός «μη βιώσιμου» κράτους και οι πολιτικές συνέπειες του προγράμματος του ΔΝΤ – Το ευρώ είναι ο μόνος μηχανισμός που μπορεί να συντρίψει την ελληνική οικονομία – Απαραίτητη η έξοδος

Πίσω από τη θεωρητική ανάλυση των αιτιών της κρίσης και το πότε, το πώς διαμορφώθηκε και όλα αυτά και το αν ξεπεράστηκε (που δεν ξεπεράστηκε) η παγκόσμια κρίση, κρύβεται το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχουμε μια τρομακτική υπερσυσσώρευση, να το πούμε έτσι, πλασματικού -εικονικού το λέγανε οι κλασικοί οικονομολόγοι- κεφαλαίου, η οποία επικεντρώνεται ,όπως καταλαβαίνετε, στο τραπεζικό σύστημα. Γι’ αυτό και βλέπουμε το τραπεζικό σύστημα να είναι το επίκεντρο του όλου προβλήματος στην παγκόσμια οικονομία.

Το κράτος φορτώνεται τα χρέη των τραπεζών

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι μετά το παγκόσμιο κραχ του 2008, χρειάστηκε να καθαριστούν τα λεγόμενα χαρτοφυλάκια των μεγάλων τραπεζών παγκόσμια, από κείνα τα χαρτιά τα οποία πλέον δεν είχαν αξία. Μια τελευταία έκθεση του ΔΝΤ, σχετικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα, λέει ότι διαγράφηκε μέχρι τώρα, από τα χαρτοφυλάκια των μεγάλων τραπεζών στις αναπτυγμένες χώρες, περίπου 2,3 τρισ. Δολάρια που, τελείως τυχαία, είναι περίπου ο αριθμός της αύξησης του δημόσιου χρέους στις ανεπτυγμένες ή λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Δηλαδή, η διαγραφή των χρεών των αξιογράφων των τραπεζών μετατράπηκε σε κρίση χρέους . Εκεί είναι η όλη ιστορία. Ένας κλασικός μηχανισμός διατυπώθηκε και νωρίτερα και νομίζω σωστά, είναι μέσα από την ελλειμματική πολιτική του κράτους, το οποίο φορτώθηκε τα χρέη, φορτώνεται ξανά χρέη κ.λπ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ιρλανδία κατέρρευσε […] -το οικονομικό θαύμα του ευρώ, η χώρα που θα ‘πρεπε να ‘τανε πρότυπο- μέσα σε μια νύχτα και δεν υπάρχει δυνατότητα αναδιάρθρωσης της οικονομίας της, τουλάχιστον στο κοντινό μέλλον, αυτό εκτιμάται, και δεν χρεοκόπησε λόγω δημόσιου χρέους, χρεοκόπησε κυρίως λόγω του τεράστιου χρέους που είχε συσσωρευτεί στις τράπεζες, συν το γεγονός ότι από την εξάρτησή της από το ξένο κεφάλαιο το οποίο έφυγε, σχεδόν σε μια νύχτα, [….] διαλύθηκε η παραγωγική της βάση. Λοιπόν, αυτό είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η παγκόσμια οικονομία, εκεί εδράζεται η κρίση στην Ε.Ε. και πιο συγκεκριμένα η κρίση του ευρώ. […]

Το ευρώ επινόηση των τραπεζιτών

Δυστυχώς και στην οικονομική σκέψη της Αριστεράς επέδρασε, δραστικά, η κυρίαρχη αντίληψη του νεοφιλελευθερισμού που, για κάποιο περίεργο λόγο, αντιμετωπίζει το ευρώ, όπως οποιοδήποτε άλλο νόμισμα, πράγμα που δεν είναι. Το ευρώ ούτε γεννήθηκε, ούτε αντιπροσωπεύει διαδικασίες οικονομιών, όπως τα εθνικά νομίσματα ή τα παγκόσμια νομίσματα όπως π.χ. το δολάριο. Στην πραγματικότητα το ευρώ, να το πούμε έτσι πιο απλά και συγχωρήστε μου μια… τοποθέτηση, για να γίνω πιο κατανοητός το κάνω, ήταν μια επινόηση των τραπεζιτών της Ευρωζώνης για τη διευκόλυνσή τους. Αυτό οδήγησε σε ένα τεράστιο κύμα τιτλοποιήσεων πλούτου μες στην Ευρωζώνη, με αποτέλεσμα οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, σήμερα, να έχουν χαρτοφυλάκια αξιογράφων που φτάνουν τα 46 τρισ. δολάρια, όταν το ΑΕΠ ολόκληρης της Ευρωζώνης είναι 9,2 τρισ. Και σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΝΤ αλλά και άλλων παγκόσμιων οργανισμών, θα πρέπει αυτές οι τράπεζες να διαγράψουν από τα χαρτοφυλάκιά τους, γιατί πρόκειται για αξιόγραφα τα οποία έχουν χάσει την αξία τους, περίπου 21 τρισ. Αυτό, βέβαια, για να το διαγράψουν δεν είναι μια απλή ιστορία, για να το διαγράψουν θα πρέπει να το μεταφέρουν σε κάποιον άλλον το κόστος της διαγραφής. Συν το γεγονός ότι αυτή η μεταφορά κόστους, που γίνεται κατά κύριο λόγο στο κράτος, άρα μέσω του κράτους στον φορολογούμενο και δη στις λαϊκές μάζες, αποτέλεσε αντικείμενο και σοβαρής κερδοσκοπίας. […] Να σας πω ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα: Στο τελευταίο εννεάμηνο, τα heads fund, δηλαδή τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια πολύ υψηλού ρίσκου που υπάρχουν στην παγκόσμια αγορά και φαίνεται να ασκούν πάρα πολύ μεγάλη επιρροή σήμερα, διπλασίασαν την κεφαλαιακή τους βάση. Κι αυτό παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη φαινομενική, εικονική, πλασματική άνοδο των παγκόσμιων αγορών, το προηγούμενο διάστημα. Αυτό δημιουργεί και το σοβαρό πρόβλημα που έχουμε στην Ευρωζώνη και στο ζήτημα του ευρώ. Πολλοί οικονομολόγοι, όχι μόνο της Αριστεράς αλλά και mainstream, δηλαδή του κυρίως δόγματος στην οικονομία, έχουν χαρακτηρίσει πολύ εύστοχα το ευρώ μία από τις μεγάλες φούσκες που πήγε να σπάσει. Και εκεί εδράζεται όλο το παιχνίδι αυτή τη στιγμή που βλέπουμε στις παγκόσμιες αγορές και ειδικά με επίκεντρο το ευρώ. Αυτό, βέβαια, είναι η διεθνής πλευρά της κρίσης.

Αδύνατη η αποπληρωμή των δανείων

Παρά το γεγονός ότι η ελληνική κρίση έχει συνυφανθεί πλέον με την παγκόσμια κρίση, δεν είναι ταυτόσημη. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι ταυτόσημο, ούτε προήλθε από την παγκόσμια κρίση. Δεν είναι κρίση εισαγόμενη αυτή που αντιμετωπίζουμε. Είναι πρόβλημα συνολικού τρόπου ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας από πολύ παλιά. Κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα, αυτό που ονομάστηκε νωρίτερα δομικό. Και έχει να κάνει με το γεγονός ότι το δημόσιο χρέος συνολικά, να το πω απλά, χρησιμοποιήθηκε για να χρηματοδοτήσει μια άκρως παρασιτική, παραγωγικά αναιμική και συνολικά ληστρική οικονομική ανάπτυξη της χώρας από τη μεταπολίτευση κι εδώ. Αυτό είναι το πρόβλημα του δημοσίου χρέους σήμερα. Βέβαια, κάποιοι, και ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι, και εμείς στην Αριστερά, εμείς εννοώ μη ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι, λέγαμε ήδη από τη δεκαετία του ’70 ότι το πρόβλημα του χρέους είναι πολύ σοβαρό. Ο ακαδημαϊκός Άγγελος Αγγελόπουλος που έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το ζήτημα του εξωτερικού χρέους και ειδικότερα του δημόσιου χρέους από τη δεκαετία του ’30, είχε τονίσει τη δεκαετία του ’70 ότι το πρόβλημα του χρέους, του δημόσιου χρέους και δη του εξωτερικού χρέους, στην Ελλάδα γίνεται μη διαχειρίσιμο. Και τότε ήταν μη διαχειρίσιμο, γιατί όπως έλεγε από τις 100 δραχμές που δανειζόμασταν, οι 70 φεύγανε για να πληρώσουμε παλιά δάνεια, 75 όπως υπολόγιζε. Στην τελευταία δεκαετία, από τα 100 ευρώ που δανειζόμαστε τα 97 πηγαίνουν σε ξένα δάνεια. Γι’ αυτό ακριβώς το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα, που κατά κύριο λόγο είναι εξωτερικό, δεν είναι απλώς μη διαχειρίσιμο δεν μπορεί να αποπληρωθεί. Δεν πάει να πετύχουμε 1% επιτόκιο; Τζάμπα να μας το δίνουνε δεν βγαίνει. Απλή αριθμητική. […]. Εάν το τριετές πρόγραμμα που επιβάλει το ΔΝΤ πετύχει τους στόχους του, μ’ έναν παλαβό, μαγικό τρόπο, θα πρέπει το 2013, για να πληρώσουμε μόνο τους τόκους των δανείων η ελληνική οικονομία να παράγει από κει και πέρα στο διηνεκές, ένα πλεόνασμα, πρωταρχικό πλεόνασμα, της τάξης του 7,5%. Πρωταρχικό πλεόνασμα εννοούμε οι οικονομολόγοι τη διαφορά δαπανών και εσόδων, το καθαρό πλεόνασμα του κράτους, χώρια το τι πληρώνουμε για τα δάνεια. Σημαίνει δηλαδή ότι θα ‘πρεπε η ελληνική οικονομία να αναπτύσσεται τουλάχιστον κατά 7,5% για να μπορέσει να παράγει αυτό το πλεόνασμα και πάλι αυτό θα πληρώνει μόνο τους τόκους. Χώρια τα χρεολύσια, χώρια οι ιστορίες των τρομακτικών ταμειακών αναγκών που υπάρχουν αυτή τη στιγμή και που έχουν εκτοξεύσει τον βραχυπρόθεσμο δανεισμό στα ύψη. Χώρια τα κρυμμένα χρέη που υπάρχουν αυτή τη στιγμή σε διάφορες μεριές, χώρια το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος το οποίο κι αυτό σιγά-σιγά εκτινάσσεται.

Μόνο το εξωτερικό χρέος των τραπεζών αυτή τη στιγμή είναι 52% του ΑΕΠ της χώρας. Άρα, δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί το χρέος. Άρα πού πάμε; Προς τι λοιπόν αυτή η πολιτική;

Συντρίβουν την κοινωνία για να σωθούν τραπεζίτες και ευρώ

Η πολιτική αυτή εφαρμόζεται -τουλάχιστον στις βασικές υποθέσεις- και θα εξηγήσω γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί , για να εξασφαλιστεί ο φόρος αίματος που πληρώνει η ελληνική οικονομία στους ξένους δανειστές. Να συνεχιστεί η πληρωμή των δανείων, ανεξαρτήτως κατάστασης της ελληνικής οικονομίας και των λαϊκών στρωμάτων αυτών, αυτό είναι το ένα στοιχείο.

Το δεύτερο είναι να αποφευχθεί για όσο είναι δυνατό να μη λειτουργήσει η ελληνική οικονομία και η πτώχευσή της ως θρυαλλίδα, ως ντόμινο, για τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, και ευρύτερα ενδεχομένως, αλλά και πολύ περισσότερο να μην επιδεινώσει, την ήδη δραματική κατάσταση του ίδιου του ευρώ. Δεν τους ενδιαφέρει, ούτε η ανάπτυξη της οικονομίας στην Ελλάδα, ούτε το να φτιάξουν τα οικονομικά, ούτε πώς θα μας βοηθήσουνε να πληρώσουμε τα χρέη, τίποτα από όλα αυτά.

Σήμερα, οι διεθνείς οικονομικοί οίκοι, αυτοί που, κατά κύριο λόγο έχουν τα μεγάλα πακέτα ομολόγων του ελληνικού χρέους, εκτιμούν ότι με το πρόγραμμα του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτού που επεβλήθη και που ψήφισε η κυβέρνηση πριν από δύο μέρες, στην πραγματικότητα θα φέρει μία πτώση του ΑΕΠ, στην τριετία, από 25 μέχρι 37%, όπως υπολογίζουν όλοι. Αυτό θα σημαίνει μη ανατάξιμη, όπως λένε μια σειρά οικονομικοί αναλυτές διεθνώς, ύφεση, τουλάχιστον για 20 χρόνια για την ελληνική οικονομία. Αυτό σημαίνει οικονομική καταστροφή. Και όχι μόνον αυτό.

Κατάργηση δημοκρατίας και πλιάτσικο

Συνήθως, στην ιστορία, γνωρίζουμε, ότι αντίστοιχες οικονομικές κρίσεις, δεν συνοδεύτηκαν μόνο με οικονομικές συνέπειες και αποτελέσματα, είχαν και σοβαρές πολιτικές συνέπειες. Είχαν προβλήματα, σε σχέση με τη δημοκρατία. Και είδαμε ήδη μόλις χθες ότι καταργήθηκε το Κοινοβούλιο με την τροπολογία. Θα περνάνε οι συμφωνίες με το ΔΝΤ, χωρίς έγκριση του Κοινοβουλίου – αίτημα το οποίο το βάζουν οι οικονομικοί αναλυτές του ΔΝΤ και της Ε.Ε. ήδη εδώ και δύο βδομάδες. Με την κατάργηση της έννοιας του Κοινοβουλίου δεν μπορεί να υπάρχει ανάταξη της οικονομίας. Είναι γνωστό τι έγινε στη Λατινική Αμερική, με τις χρεοκοπίες της δεκαετίας του ’80, όπου οι περισσότερες χώρες, ακόμη και αυτές που είχανε γλιτώσει από τη δικτατορία ή μόλις είχανε βγει από καταστάσεις δικτατορίας, επέστρεψαν σε καταστάσεις δικτατορίας.

Όμως, υπάρχει άλλο και σοβαρό θέμα. Σήμερα, οι περισσότεροι οικονομικοί αναλυτές, μιλάμε για αυτούς που κατέχουν τα ελληνικά ομόλογα και διεκδικούν σοβαρές αποδόσεις από αυτά, θεωρούν ότι η ελληνική οικονομία, η ελληνική κοινωνία, το ελληνικό κράτος, δεν είναι βιώσιμο. Μη οικονομικά βιώσιμο, λέγεται.

Και ξαφνικά αναπτύσσονται θεωρίες που λένε το εξής: αν αυτό δεν είναι βιώσιμο, ολόκληρες οικονομικές περιφέρειες της χώρας θα πρέπει είτε να απορροφηθούν από τους γείτονες, είτε θα πρέπει να ενσωματωθούν πλήρως στην Ευρωζώνη, ακριβώς όπως έγινε με τη Νέα Γη -αγγλιστί New Foudland- που έγινε επαρχία του Καναδά, το 1949, επειδή η New Foudland, ένα πρώην προτεκτοράτο της Βρετανίας, οδηγήθηκε το ‘34, σε τέτοια κατάσταση υπερχρέωσης, που δεν ήτανε βιώσιμο […]. Αυτά συζητάνε. Και δεν τα συζητάνε μόνο. Εξ επαγγέλματος, μπορώ να γνωρίζω και να σας διαβεβαιώσω, με όσες πληροφορίες γίνεται, υπάρχουν ήδη επιχειρηματικά σχήματα τα οποία στήνονται αυτή τη στιγμή μέσα στην Ευρωζώνη, στο Μπαχρέιν, στα Αραβικά Εμιράτα και παντού, που στοχεύουν σε αυτού του είδους το πλιάτσικο της Ελλάδας.

Στην υιοθεσία ή την απορρόφηση ολόκληρων οικονομικών περιφερειών της χώρας. Άρα, το ζήτημα που μπαίνει μπροστά στη χώρα και στο λαό της, πρώτα και κύρια στην ίδια την εργατική τάξη, δεν είναι ότι θα χάσει το μεροκάματο ή κινδυνεύει η σύνταξη ή η δουλειά της. Κινδυνεύει να χάσει τη χώρα της. Και όχι μόνο με πολιτικούς όρους, δηλαδή με όρους ανοιχτής πολιτικής δικτατορίας, χούντας δηλαδή -όπως την έχουμε δει να εφαρμόζεται παντού, όπου μπήκε το ΔΝΤ, ή όπου μπήκε ο συνδυασμός ΕΕ και ΔΝΤ, στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, και γνωρίζουμε τι συνέβη- αλλά και με όρους φυσικής ακεραιότητας της χώρας. Πολλοί οικονομολόγοι, πριν από μια εβδομάδα, έτυχε να βρίσκομαι σε ένα τέτοιο team οικονομολόγων, που συζητούσαν ακριβώς τις προοπτικές από μεριάς των επενδυτών για την Ελλάδα, και όλοι καταλήγανε στο συμπέρασμα, ότι η μόνη λύση της Ελλάδας είναι η «αφρικανοποίησή» της. Δηλαδή αυτό που συνέβη στη Νιγηρία ή στη Σομαλία, όπου στη δεκαετία του ‘90 ήταν τα πρότυπα ανάταξης οικονομιών για το ΔΝΤ. Κοιτάξτε τις σήμερα πού είναι και τι συμβαίνει εκεί. Άρα […] το δίλημμα που μπαίνει σήμερα μπροστά στην εργατική τάξη, στο λαό, στη χώρα την ίδια είναι ή η σωτηρία της χώρας ή η ολοκληρωτική καταστροφή της χωρίς προοπτική. […] Ή παλεύει, η Αριστερά, πρώτη και κύρια, προσπαθώντας κοινωνικά να θέσει τη εργατική τάξη στο προσκήνιο, να μπορεί να αναδείξει την ηγετική της ικανότητα και να τραβήξει τα υπόλοιπα στρώματα που πλήττονται σε μια ανασυγκρότηση της χώρας, με νέους όρους, με νέες προοπτικές, σε μια νέα τροχιά οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ανάπτυξης, ή είναι χαμένο το παιχνίδι. […] Για αυτό και η έννοια της άρνησης της πληρωμής του χρέους είναι βασική αφετηριακή αρχή, για να μπορέσει να ξεκινήσει μια τέτοια πορεία. Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Παύση πληρωμών δεν σημαίνει πτώχευση

Ας συζητήσουμε λιγάκι το θέμα της άρνησης πληρωμών, επειδή υπάρχουν πολλές φορές συγχύσεις, άλλες φορές καλόπιστες και άλλες φορές κακόπιστες, κυρίως από την κυρίαρχη προπαγάνδα. Άρνηση πληρωμής του χρέους, μέσα από την παύση πληρωμών, δεν σημαίνει πτώχευση της χώρας. Η πτώχευση -είτε έτσι, είτε αλλιώς- έρχεται. Ειπώθηκε προηγούμενα, έχει κλειδωθεί η οικονομία προς τα κει. Το θέμα είναι πότε θα έρθει, με ποιους όρους και ποια είναι τα συμφέροντα και πώς θα τοποθετηθούν, αν θέλετε, στις αγορές, οι κυρίως κερδισμένοι από την πτώχευση, για να μπορέσουν να επικαρπωθούν την πτώχευση. Αυτό είναι το θέμα. Λοιπόν, το θέμα είναι ότι πρέπει να προχωρήσουμε σε άρνηση πληρωμής του χρέους, ακριβώς για να αντιμετωπίσουμε την πιθανότητα και την προοπτική της πτώχευσης. Και αυτό το πράγμα πώς μπορεί να γίνει: Μόνο αρνούμενοι το δικαίωμα στους δανειστές να κατάσχουν ή να λεηλατούν αυτή τη χώρα. Αυτό είναι. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Η ιδέα αυτή και στο επίπεδο της πολιτικής και στο επίπεδο της οικονομίας, δεν είναι πρωτοσήμαντη – ξέρετε, μαζευτήκαμε ορισμένοι οικονομολόγοι και μας ήρθε ξαφνικά στο μυαλό. Στην ιστορία, στη διεθνή εμπειρία -αναφέρθηκε μια πολύ αξιόλογη μελέτη προηγουμένως- εγώ έχω να σας αναφέρω μια τεράστια βιβλιογραφία σε σχέση με το ζήτημα αυτό που ξεκινάει από το 19ο αιώνα, αναφέρεται το πολύ απλό εξής πράγμα: ότι δεν μπορεί […] να ανασυγκροτηθεί μια οικονομία η οποία βαρύνεται από ένα τέτοιο δημόσιο χρέος[…]

Απαραίτητη η έξοδος από το ευρώ

Βεβαίως, οφείλουμε να πούμε ότι το μεγάλο πρόβλημα στην ελληνική οικονομία, πέραν από αυτά που είπαμε είναι, όντως, το ευρώ. Είναι ο μόνος μηχανισμός με τον οποίο μπορούν οι δανειστές, όπως οι ξένοι τοκογλύφοι, να μου επιτρέψετε να πω, μπορούν να συντρίψουν μέσα σε ένα 24ωρο την ελληνική οικονομία.

Γι’ αυτό είναι απαραίτητο, σε αυτήν τη πορεία, να φύγουμε από το ευρώ, είναι βασική προϋπόθεση. Και βεβαίως, η παύση πληρωμών δεν μπορεί από μόνη της να λύσει τα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, αν δεν προχωρήσουμε γρήγορα σε μία διαφορετική αναπτυξιακή πορεία, εν συντομία: στην εθνικοποίηση των βασικών τραπεζικών ιδρυμάτων, ώστε να σταματήσει η κερδοσκοπία, είτε ιδιωτική είτε κρατική.  Το δεύτερο είναι ο έλεγχος των ροών κεφαλαίου, γιατί διαφορετικά δεν μπορεί να σταματήσει η αιμορραγία της ελληνικής οικονομίας που υπάρχει αυτή τη στιγμή. Θα σας πω μόνο ένα στοιχείο: στα τέλη του 2009, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΝΤ που παρακολουθεί τις βάσεις δεδομένων, από την Ελλάδα είχαν εξαχθεί κεφάλαια που ανήκουν σε ιδιώτες κατοίκους της Ελλάδας. Τα κεφάλαια που είχαν πάει στο εξωτερικό σε κερδοφόρες τοποθετήσεις, δηλαδή σε αγορές παραγώγων, σε μετοχές, σε CDs, σε ομόλογα κ.λπ., ήτανε 200 δισ. ευρώ, όταν όλο μας το χρέος είναι 300 δισ. ευρώ.  Λοιπόν, φυσικά και χρειάζεται μια άλλη αναπτυξιακή πορεία, δε θέλω να αναφερθώ παραπέρα. Βεβαίως, χρειάζεται να αναπτυχθεί το κράτος, ένα άλλο, όχι το σημερινό, το διεφθαρμένο, όπως είναι, ως βασικός μοχλός της οικονομίας, έτσι ώστε να μπορεί να ανασυνταχθεί η οικονομία και να αναταχθεί σε όλα τα επίπεδά της και, φυσικά, (χρειάζεται) ένας άλλος προσανατολισμός της χώρας, ώστε να αξιοποιήσει τις πραγματικές ευκαιρίες που υπάρχουνε στην αποδιεθνοποίηση της οικονομικής ζωής.

Πηγη: http://tsak-giorgis.blogspot.com/2010/05/blog-post_8781.html

Δυο σημαδιακες συναντησεις του ΓΑΠ

Βαδίζοντας προς τις τελευταίες εκλογές, πριν ακόμα η νίκη διαφανεί ως σίγουρη, ο Γ. Παπανδρέου πήρε μέρος σ’ ένα «μυστικό δείπνο» στην Εκάλη, το οποίο διοργάνωσε ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της Eurobank Ν. Καραμούζης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Βήματος» τότε, στο δείπνο, εκτός από τον οικοδεσπότη, παρακάθησαν εξέχοντες καπιταλιστές από ένα ευρύ φάσμα.
Ο Βασιλάκης της Aegean, ο Μυτιληναίος του ομώνυμου ομίλου (ΜΕΤΚΑ κ.λπ.), ο Παπαλεξόπουλος του «Τιτάνα», ο Σπανός της «Βιοϊατρικής», ο εφοπλιστής Λασκαρίδης, ο Θεοδωρόπουλος της «Vivartia», ο Σκλαβενίτης της ομώνυμης αλυσίδας σούπερ μάρκετ, ο Γεράρδος του «Πλαισίου», ο μεγαλοξενοδόχος Διβάνης, ο Μπελλές του «Νηρέα», ο Καλλιτσάντσης της «Ελληνικής Τεχνοδομική».

Σ’ εκείνο το δείπνο δόθηκαν διαβεβαιώσεις, χτίστηκαν συμμαχίες, αναλήφθησαν δεσμεύσεις. Μάλιστα, πάντα σύμφωνα με δημοσιεύματα εφημερίδων του Συγκροτήματος, κάποιοι καπιταλιστές αναμίχθηκαν ακόμα και στη συγγραφή του προεκλογικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ.

Την περασμένη Δευτέρα ο Παπανδρέου, συνοδευόμενος

από το μισό σχεδόν υπουργικό συμβούλιο, οργάνωσε σύσκεψη με οκτώ «ομογενείς», εκπροσώπους πολυεθνικών ομίλων, προκειμένου να τους πείσει να μεσολαβήσουν για την προσέλκυση «επενδύσεων» στην Ελλάδα.
Η σύγκληση της σύσκεψης δεν μπορούσε να κρατηθεί μυστική, όμως οι πόρτες της αίθουσας παρέμειναν επτασφράγιστες.

Η σύνθεση των «ομογενών» παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Ο Πάρης Μουράτογλου, στέλεχος της EDF-Energies Novvelles France. Είναι το μεγαλύτερο μονοπώλιο ενέργειας της Γαλλίας, ενώ το συγκεκριμένο τμήμα του ασχολείται με τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας.

Ο Γιάννης Αναγνωστάκης, γενικός διευθυντής της, Jumeirah Emirates Towers, ξενοδοχειακού ομίλου με έδρα το Ντουμπάι.

Ο Τζορτζ Σακελλάρης, στέλεχος της αμερικάνικης Ameresco,, πολυεθνικής του κλάδου των βιοχημικών και βιογεννητικών υλικών.

Ο Αντριου Λιβέρης, στέλεχος της περιβόητης Dow Chemicals των Η ΠΑ.

Η Μαρία Λιβανός της General International Chambes of Commerce (Ελβετία).

Ο Κρις Παπαχριστοφόρου της Global Opportunistic Investments (Βρετανία).

Ο Μιχάλης Πάτσαλος της America’s Region, McKinsey&Company (ΗΠΑ).
Και ο Ευάγγελος Σιμούδης της trident capital(ΗΠΑ).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι τέσσερις τελευταίοι «πατριώτες», διότι δεν εκπροσωπούν κάποιον βιομηχανικό όμιλο, που ενδεχομένως να θέλει να κάνει κάποια επένδυση στην Ελλάδα, αλλά χρηματοπιστωτικούς ομίλους, που ψάχνουν ανά τον κόσμο «ευκαιρίες» για να τις «πουλήσουν» στους πελάτες τους που τους εμπιστεύονται τα κεφάλαια τους.
Πρόκειται, δηλαδή, για αρπακτικά του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, που εντοπίζουν κράτη ή επιχειρήσεις που έχουν ζόρια για ρευστό και σπεύδουν να αγοράσουν περιουσιακά τους στοιχεία σε τιμές πολύ κάτω από την αξία τους. Αλλες φορές κρατούν τις επιχειρήσεις, άλλες φορές τις κλείνουν, άλλες τις «αναδιαρθρώνουν» και τις μεταπωλούν για να καρπωθούν υπεραξίες.

Μπορούμε, λοιπόν, να καταλάβουμε τι συζητήθηκε στην κλειστή σύσκεψη με τους εκπροσώπους των ξένων μονοπωλιακών ομίλων.
Μπορεί η κυβερνητική ανακοίνωση να λέει τα καθιερωμένα περί ανάπτυξης (υποτίθεται ότι τα είπε ο Παπανδρέου), όμως όταν συζητάς με μανατζαραίους, το περιεχόμενο της συζήτησης είναι καθορισμένο.
Εσύ πουλάς κι αυτοί αγοράζουν. Και βέβαια όταν ξέρουν ότι εσύ καίγεσαι να πουλήσεις, δεν είναι κορόιδα ν’ αγοράσουν με του< δικούς σου όρους. Θ’ αγοράσουν -αν αγοράσουν- με τους δικούς τους όρους. Κάποτε, ο Αλογοσκούφης κατηγορούσε την κυβέρνηση Σημίτη ότι πουλάει και τα ασημικά. Οταν η ΝΔ πουλούσε τον ΟΤΕ και την Ολυμπιακή το ΠΑΣΟΚ θυμήθηκε τη φράση του Αλογοσκούφη και την επαναλάμβανε. Τώρα τι να πούμε, ότι θα πουλήσουν και τα πρόχειρα μαχαιοοπήρουνα; Το δωσιλογικό Μνημόνιο με την τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ αναφέρει ρητά και τα ποσό που πρέπει να μαζέψει η κυβέρνηση από ιδιωτικοποιήσεις. Επομένως, θα πουλήσουν όσο-όσο και θα πουλήσουν ό,τι θα θελήσουν ν’ αγοράσουν οι υποψήφιοι αγοραστές. Από την άλλη, όσοι θέλουν να κάνουν οποιασδήποτε μορφής επένδυση στην Ελλάδα, βάζουν όρους σε σχέση με το κράτος (επιχορηγήσεις, φοροαπαλλαγές, απρόσκοπτη εξαγωγή κερδών κ.λπ.) και σε σχέση με του εργαζόμενους.

Ο Παπανδρέου είπε στους συνομιλητές του ότι στόχος του είναι «η Ελλάδα της επιχειρηματικότητας και της ευκαιρίας». Αυτές οι λίγες λέξεις δίνουν με χαρακτηριστικό τρόπο το κλίμα.

Πηγη: http://tinyurl.com/39dheyf

Ακόμα και ο πρωην συμβουλος του ΓΑΠ Ν. Κοτζιας τους τα χωνει

Ο άλλοτε σύμβουλος και στενός συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου, λέει ότι έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση και μιλά για την αριστερά με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου.

Σ.Κ.: Είχες πει σε ένα άρθρο ότι πάμε ή για κατάθλιψη ή για εξέγερση. Τελικά πού πάμε;

Ν.Κ.: Αυτό που φοβάμαι εγώ είναι ότι ένα κομμάτι θα πάει κατάθλιψη και ένα άλλο θα περάσει πρώτα από την εξέγερση και αν είναι αδιέξοδη θα πάει στην κατάθλιψη. Και αυτό που χρειάζεται η κυβέρνηση είναι νομίζω να συνεννοηθεί με κοινωνικές δυνάμεις, να έχει τα αυτιά της ανοιχτά στα κινήματα, και στο βαθμό που μπορεί και είναι ικανή να υιοθετήσει μια συναίνεση μαζί τους σε ορισμένα αιτήματα, ώστε η εξέγερση να έχει αποτελέσματα και να μην οδηγήσει στην κατάθλιψη.

Διότι πέρα από την κοινωνική πολιτική ανάλυση, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι είτε η εξέγερση είτε η κατάθλιψη θα είναι αρνητική για την οικονομία. Και οποιοδήποτε οικονομικό σχέδιο, όπως ξέρεις κι εσύ από τη μεγάλη σου πείρα, δεν μπορεί να έχει προοπτική αν έχει την κοινωνία απέναντί του κι αν η κοινωνία απεργεί, κινητοποιείται. Εγώ λέω καμιά φορά σε φίλους μου που είναι στην κυβέρνηση «παιδιά αν απεργήσει συνολικά η χώρα 2 εβδομάδες είναι 4% του ΑΕΠ», άρα όλο το σχέδιο της κυβέρνησης είναι εκτός τόπου και χρόνου. Είναι πολύ απλός ο αριθμός, είναι 52 οι εβδομάδες, 50 ας πούμε που δουλεύουνε, 2 απεργούνε, ίσον 4%. Δεν τον κάνουνε αυτόν τον απλό λογαριασμό, ενώ οφείλουν.

Σ.Κ.: Αυτό είναι ένα ακόμη σημείο στο οποίο υστερεί το πακέτο στήριξης. Η πολιτική έχει αντικατασταθεί από την λογιστική.

Ν.Κ.: Εγώ λέω ότι έχουμε ένα πρόβλημα Στέλιο μου, αν ήμασταν σε μια εταιρεία, καλή ώρα η μικρή που έχεις εσύ, το λογιστήριο βρίσκεται στον κάτω όροφο, με την έννοια ότι τις αποφάσεις που θα πάρεις, πως θα λειτουργήσει η επιχείρηση, με ποιους θα συνομιλήσεις, τι θα ανεβάσεις στο site σου, ποιος δημοσιογράφος θα πάρει συνέντευξη από ποιόν, το αποφασίζεις εσύ κι όχι ο λογιστής σου, έτσι δεν είναι; Ο λογιστής σου θα ερωτηθεί αν αντέχεις αυτά τα έξοδα ή όχι. Δυστυχώς στην Ελλάδα στη μεγάλη πολιτική βλέπουμε μια ανατροπή της λογικής ακόμη και μιας επιχείρησης. Δηλαδή, προηγείται η λογιστική και η πολιτική απλώς διαχειρίζεται τις αποφάσεις αυτές του λογιστή. Ε, δεν γίνεται έτσι.

Σ.Κ.: Παρουσιάστηκε ως μονόδρομος το πακέτο στήριξης.

Ν.Κ.: Νομίζω ότι η κυβέρνηση κι όποιος πιστεύει σε μονόδρομους -κι εγώ έχω πιστέψει κατά καιρούς σε μονόδρομους- κάνει ένα μεγάλο λάθος: κλείνει το μυαλό της σε μια άλφα επιλογή και δεν επιτρέπει να έχει η ίδια την ευκαιρία να σκεφτεί και τις άλλες εναλλακτικές λύσεις. Άλλες εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν, αρκεί αντί να σκεφτείς λογιστικά (έσοδα-έξοδα) να σκεφτείς πολιτικά. Και οι άλλες οι λύσεις οι πολιτικές ήταν ότι θα μπορούσε να ακολουθήσει μια πολιτική με μεγαλύτερη στήριξη της κοινωνίας κι όχι των δημοσκοπήσεων, να βρει εναλλακτικές πηγές δανεισμού με χαμηλότερα ποσοστά κι επιτόκια, όπως θα ήταν η Κίνα και αραβικά μεγάλα ταμεία κλπ Θα μπορούσε επίσης να κάνει μια -όπως εγώ την λέω- αναδιαπραγμάτευση πακέτου, δηλαδή όταν στη διαπραγμάτευση είμαι στριμωγμένος από τον απέναντί μου τότε βάζω κι άλλα θέματα ώστε να το διαπραγματευτώ, αλλά μαζί να του δώσω και κάποια από τα άλλα και να πάρω κι αυτό που εγώ θέλω.

Και το τελευταίο ,η πιο σκληρή διαπραγμάτευση που είναι η διαπραγμάτευση των κόκκινων γραμμών, εξηγώ σε αυτόν που θέλει να μου περάσει, όπως ήθελε κάποια στιγμή η κα Μέρκελ, το σκοινί από το λαιμό και να με κρεμάσει στο γκρεμό, του εξηγώ ότι είμαι τόσο βαρύς ώστε όταν πέσω από το γκρεμό θα τον συμπαρασύρω. Δηλαδή δεν μπορώ να κάνω διαπραγμάτευση χωρίς να την ανοίξω σε πολλά θέματα, χωρίς να έχω εναλλακτικούς δρόμους, έστω κι όχι πολύ ισχυρούς και χωρίς να ανεβάσω -αυτό είναι το κύριο- το κόστος της άλλης πλευράς. Αν η άλλη πλευρά δεν έχει κόστος, αν βγαίνουν οι υπουργοί μας και οι υφυπουργοί μας στη βουλή και στα ΜΜΕ και λένε ότι όταν δανείζεσαι δε μπορείς να βάλεις όρους, τότε είσαι καταδικασμένος. Σε άκουσε η άλλη πλευρά, ξέρουν ότι φοβάσαι «μη κρεμαστείς από το σκοινί», στο τραβάει, πονάς και παραδίδεσαι.

Άρα λέω ότι τους μονόδρομους τους φτιάξαμε μόνοι μας, σε μια εποχή που αλλάζει ο κόσμος και μεγαλώνουν οι εναλλακτικές δυνατότητες, φτιάξαμε ένα στενό λογιστικό σχήμα στο οποίο παγιδευτήκαμε. Και από τη στιγμή που παγιδευτήκαμε σε αυτό το σχήμα, ασφαλώς δεν είχαμε άλλο δρόμο.

Σ.Κ.: Είχες πει δημοσίως, πριν κορυφωθεί η κρίση, ότι θα μπορούσαν να παρθούν δάνεια με πολύ χαμηλό επιτόκιο.

Ν.Κ.: Εγώ κάνω μια θεμελιακή εκτίμηση εξ αρχής. Πριν δύο χρόνια κάναμε μεγάλες συζητήσεις στο ΙΣΤΑΜΕ (Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών), για την οικονομική κρίση του 2008. Η γνώμη μου ήταν πως η θεμελιακή αιτία αυτής της κρίσης, είναι ότι μεγάλο κομμάτι πλούτου «συσσώρευσης», θα λέγαμε παλιά στην αριστερά έχει μεταφερθεί από τη Δύση στην Ανατολή. Και άρα τα περιθώρια ελιγμών στη Δύση περιορίζονται. Τι κάνει λοιπόν η Δύση; Αυξάνει τις σχέσεις της με την Ανατολή.

Θα σου πω κάτι. Είναι γνωστό ότι έχει 980 δισεκατομμύρια χρέη η Αμερική σε ομόλογα και δάνεια από την Κίνα. Είναι γνωστό πως σε χώρες όπως η Ιταλία και η Βρετανία οι Κινέζοι αγοράζουν εταιρίες. Είναι άγνωστο ίσως το γεγονός ότι εταιρίες όπως η MERCEDES-BENZ, ανήκουν σε αραβικά κεφάλαια ή εν μέρει στο ιρανικό κράτος. Είναι αγορές της δεκαετίας του ‘70 οι οποίες μείνανε. Και βλέπουμε ότι όλες οι ισχυρές δυτικές χώρες, λόγω αυτής της μετακίνησης, αντλούν χρήματα και κονδύλια από την Ανατολή. Τις μικρότερες χώρες τις θέλουν ως ρεζέρβα σε τυχόν συγκρούσεις με την Ανατολή, και θέλουν να μας απαγορέψουν να πάμε προς την Ανατολή.

Η Τουρκία παραβίασε αυτόν τον κανόνα και βλέπουμε ότι η Δύση μετά την επιβραβεύει. Λέει ότι χρειάζομαι τη Τουρκία γιατί παίζει αυτό το παιχνίδι με Ιράν κ.λπ. Νομίζω ότι η Ελλάδα έπρεπε να το κάνει αυτό. Όχι να φύγει από τη Δύση, όπως καταλαβαίνουν μερικοί ανόητοι. Όχι να εγκαταλείψει την ΕΕ αλλά να βρει έναν ειδικό ρόλο στη Δύση, στην ΕΕ, ώστε να μπορέσει να γίνει γέφυρα με αυτές τις περιοχές. Και το λέω αυτό επιπλέον διότι η Τουρκία υπήρξε αποικιοκρατική δύναμη, το οποίο το ξέρανε πολλοί δικοί μας «δυτικοτραφείς» διανοούμενοι. Και μια από τις αποικίες τους ήταν και ο Αραβικός κόσμος και η Ελλάδα. Άρα η Τουρκία έχει μειονεκτήματα έναντι του Αραβικού κόσμου. Αντίθετα η Ελλάδα, έχοντας ένα κοινό παρελθόν με μεγάλους ιστορικούς πολιτισμούς, κατανόηση της ιστορίας, καλές σχέσεις με αυτές τις χώρες μέχρι και πρόσφατα και όχι κακό παρελθόν. Δηλαδή, η Ελλάδα έχοντας όλα τα πλεονεκτήματα και τα προνόμια των σχέσεων εμπιστοσύνης, θα μπορούσε να παίξει αυτό τον ειδικό ρόλο. Όχι για να φύγει από τη Δύση αλλά για ειδίκευση εντός της Δύσης. Γιατί όπως λέω και εγώ στην εξωτερική πολιτική και στον καταμερισμό εργασίας πρέπει να έχεις μια ειδίκευση.

Σ.Κ.: Θα μπορούσε, στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης να τεθεί θέμα αναδιαπραγμάτευσης του χρέους;

Ν.Κ.: Αυτό δεν είναι ζήτημα της στιγμής, γιατί όποιος το ανοίγει κάνει ακόμα πιο δύσπιστες τις αγορές. Νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία είναι να σταθεροποιηθεί σε ένα βαθμό, που για να γίνει αυτό χρειάζεται κοινωνική συναίνεση, και κατόπιν να ξαναβγεί στις αγορές και να δανειστεί με χαμηλά spread. Κοίταγα πως ακόμα και χθες τα spread και τα ασφάλιστρα των ομόλογων της Ταϊλάνδης ήταν πιο χαμηλά από τα δικά μας ακόμα και τώρα που περνάει εμφύλιο πόλεμο. Δείγμα ότι δε μετράνε καν τα οικονομικά, δεν μετράνε οι κινητοποιήσεις του κόσμου, για να χειροτερεύσει η θέση μετράνε πάρα πολύ οι πολιτικοί παράγοντες.

Σ.Κ.: Λείπει επίσης κάθε πρόταση ανάπτυξης..

Ν.Κ.: Η κυβέρνηση δεν πήρε μόνο το πρόβλημα των ελλειμμάτων μονοδρομικά. Αλλά πήρε το ίδιο το ζήτημα ως το μοναδικό της πρόβλημα. Δε σύνδεσε τα μέτρα που έχει πάρει, με μια αναπτυξιακή προοπτική που θα έλεγε στον ελληνικό λαό ότι εγώ πράγματι τώρα παίρνω μέτρα σε βάρος σου, μόλις σταθεροποιηθεί η οικονομία θα σου δώσω πίσω αυτά που σου παίρνω. Άρα δίνεις ένα ψυχολογικό έναυσμα που χρειάζεται η σημερινή κοινωνία. Ταυτόχρονα κάνω τρεις μεγάλες επενδύσεις, όπως νανοτεχνολογία στο Βόλο, ιατρικά όργανα και υπηρεσίες στα Γιάννενα, βιοτεχνολογία-βιοιατρική στη Κρήτη.

Εκτός από ότι έπρεπε να υποσχεθώ πως θα εφαρμόσω μια πολιτική ανάπτυξης, έπρεπε να χτυπήσω τα καρτέλ. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην οποία τα τελευταία δέκα χρόνια η οικονομία έχει πέσει σε ύφεση και οι τιμές καλπάζουνε. Δεν είναι δυνατό να μειώνονται τα εισοδήματα και να ανεβαίνουν οι τιμές. Δεν αντέχεται αυτό, είναι κοινωνική αποδιοργάνωση. Άρα, η κυβέρνηση πρέπει να δώσει προσμονή και προοπτική στη ψυχολογία των εργαζομένων, να δώσει μια προοπτική ανάπτυξης που θα διασφαλίζει την επιβίωση της χώρας τις επόμενες δεκαετίες και να χτυπήσει εκεί που γίνονται τα μεγάλα άνομα κέρδη. Δεν τα έκανε αυτά, πήγε φοβισμένη σε μια λογιστική διαπραγμάτευσης. Αυτά τα λέω όχι για να κάνω κριτική, αλλά για να διδαχτούμε από τα λάθη μας και να μην κάνουμε τα ίδια το επόμενο εξάμηνο.

Σ.Κ.: Πώς θα γίνουν αυτά όταν, όπως είπες, ο Γιώργος Παπανδρέου είναι όμηρος των φιλελεύθερων κύκλων;

Ν.Κ.: Δεν είπα αυτό. Είπα ότι συνεργάζεται με νεοφιλελεύθερους οι οποίοι θέλουν να τον κάνουν όμηρο. Νομίζω ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ένα βαθύ προοδευτικό προφίλ. Όταν τον ακούω σήμερα, ο λόγος του είναι αριστερός και κεϋνσιανός, αλλά αυτό δε συμβαδίζει με έναν τύπο πολιτικής εδώ στη Ελλάδα. Νομίζω ότι πρέπει να αναστοχαστεί και επειδή με ρωτάνε πολλοί για ανασχηματισμό, τους λέω ότι κάτι τέτοιο δεν απασχολεί τη χώρα. Αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι ο ανασχηματισμός προσώπων, είναι ένας διαφορετικός προσανατολισμός. Νομίζω ότι μπορεί, είναι η τελευταία του ευκαιρία. Άμα συνεχίσει έτσι, όχι μόνο θα καταστραφεί ο κοινωνικός ιστός της χώρας, όχι ότι δε θα έχουμε μέλλον μετά την κρίση, αλλά ούτε τα λογιστικά δε θα του βγούνε. Το λογιστήριο έχει καλά λογιστικά όταν η διεύθυνση κάνει καλές δουλειές. Πρέπει να φύγουν από την αντίληψη ότι η πολιτική είναι λογιστική, και η πολιτική με «π» κεφαλαίο.

Σ.Κ.: Αν είναι έτσι, πως εξηγείς τότε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου πήγε αντίθετα με τις πεποιθήσεις του
;

Ν.Κ.: Νομίζω ότι δε μπόρεσε να μεταφράσει τη γενική του πεποίθηση για το σημερινό κόσμο με την πρακτική πολιτική και τον οδήγησαν και τον έπεισαν -δικό του βέβαια λάθος- ότι κάποια πράγματα είναι μονόδρομος. Εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι. Και δεν είναι θέμα κριτικής απέναντι στην κυβέρνηση, ούτε σε άλλους που δεν έχουνε προτάσεις, είναι ζωτική ανάγκη για τη χώρα να σκεφτεί ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι και έτσι θα ανοιχτούν πιο δημιουργικές λύσεις,. Ελπίζω να το αντιληφθεί έγκαιρα γιατί είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή θα το αντιληφθεί.

Ελπίζω σε έναν καλύτερο Παπανδρέου γιατί δε διαθέτουμε άλλους πολιτικούς σήμερα. Αλλά ελπίζω να ξεφύγει από αυτού του είδους τη μονόπλευρη πολιτική της σκληρής λιτότητας. Εκείνος πρέπει να το αποδείξει ότι μπορεί και θέλει.

Σ.Κ.: Νομίζω ότι η πολιτική με «π» κεφαλαίο είναι και το θέμα του νέου σου βιβλίου.

Ν.Κ.: Το βιβλίο «Η Λογική Εξωτερική πολιτική στον 21ο αιώνα», είναι ένα βιβλίο που το έγραψα γρήγορα. Ίσως το πιο κατανοητό από αυτά που έχω γράψει τα τελευταία χρόνια, και είναι μια αγωνία, ότι η Ελλάδα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος αλλάζει. Ότι έχει τη δυνατότητα σε αυτόν τον κόσμο να αναπτύξει μια εξωτερική πολιτική με περισσότερη αυτονομία και ανεξαρτησία, ότι σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν περισσότερες θετικές εναλλακτικές λύσεις, όχι αντιπαραθετικά αλλά θετικά και κατά συνέπεια είναι ένα βιβλίο στο οποίο κάνω προτάσεις για το τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα για να καλυτερεύσει τη θέση της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Είναι ένα βιβλίο προτάσεων.

Σ.Κ.: Πώς βλέπεις εσύ, ως άνθρωπος που προέρχεται από εκεί, τη τακτική της αριστεράς στην σημερινή κρίση;

Ν.Κ.: Νομίζω ότι η αριστερά έχει μείνει στο παρελθόν της. Είναι ακόμα φυλακισμένη στο παρελθόν και συζητάει πως θα διαχειριστεί το παρελθόν σε μια εποχή κρίσης που θέλει φωτεινό μέλλον. Θα πρέπει να σκεφτεί περισσότερο τις προτάσεις της και τον τρόπο που πρέπει να συνεργαστεί με μεγάλες λαϊκές μάζες που υπάρχουν στα κόμματα του δικομματισμού παρά να δικαιωθεί. Και από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση θα πρέπει να καταλάβει πως είναι κυβέρνηση, και έχει ευθύνη να συνδιαλέγεται και να συνομιλεί με τα αριστερά κόμματα, ακόμα και αν την αδικεί η αριστερά.

Και εδώ θέλουν προσοχή τα λάθη αλαζονείας. Δηλαδή αυτό το μικρό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα που έγινε (η παράκαμψη της Βουλής στις αποφάσεις για το πρόγραμμα στήριξης) που έχει σημασία όμως αφού αφορά τα δημοκρατικά ζητήματα Αυτό ενόχλησε την αριστερά και δικαιολογημένα. Θέλει επίσης μεγάλη προσοχή από τα κόμματα που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, που αν δεν γίνουν ορθολογικά μπορεί να αποδιοργανώσουν τον κοινωνικό ιστό σε αυτόν τον τόπο.

Άρα, πιστεύω ότι η Αριστερά πρέπει να ωριμάσει λίγο περισσότερο, να επιστρέψει σε αυτό που ήτανε, μια όχι απλώς μαχόμενη αριστερά για την υπεράσπιση του χθες, αλλά σε μια αριστερά με ιδέες, προγράμματα σχεδιασμούς για το αύριο. Αυτό το δεύτερο το έχει χάσει.

Πηγη: http://tvxs.gr/node/58890

Μαλλον πτωχευσαμε και δεν το ομολογουν

Με θέμα την οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ συνεδρίασε στις Βρυξέλλες η ευρωπαϊκή «Ομάδας Δράσης». Όπως δήλωσε ο πρόεδρος της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρομπέι, η συνάντηση κατέληξε σε «ευρεία συναίνεση» για οικονομικές και πολιτικές κυρώσεις σε μέλη της Ευρωζώνης που δεν τηρούν τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες. Επεσήμανε πάντως, πως η «ελεγχόμενη πτώχευση» ενός κράτους, που πρότεινε η Γερμανία, αποτελεί μόνο μακροπρόθεσμο ενδεχόμενο, «μεσοπρόθεσμα κανείς δεν πρότεινε κάτι τέτοιο».

Ο κ. Ρομπέι δήλωσε ότι τα ευρωπαϊκά κράτη συμφώνησαν σε τέσσερις βασικές αρχές:

– μεγαλύτερη δημοσιονομική πειθαρχία
– προώθηση μέτρων για σύγκλιση της ανταγωνιστικότητας μεταξύ των οικονομιών της ΕΕ
– συγκρότηση αποτελεσματικού μηχανισμού διαχείρισης κρίσεων
– στενότερη οικονομική διακυβέρνηση σε θεσμικό επίπεδο ώστε να υπάρξει μεγαλύτερη ταχύτητα δράσης και συντονισμός σε περίπτωση μελλοντικών κρίσεων

Σχετικά με το ενδεχόμενο της αναδιάρθρωσης χρέους και την διαδικασία «ελεγχόμενης πτώχευσης» ξεκαθάρισε πως κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται στον μηχανισμό της Ελλάδας και στο πρόγραμμα σταθεροποίησης της ευρωζώνης. Ο κ. Ρομπέι τόνισε ότι η Γερμανία πρότεινε τη δημιουργία μηχανισμού τεχνητής χρεοκοπίας, αλλά έκρινε πως κάτι τέτοιο υφίσταται μόνο σαν μακροπρόθεσμη επιλογή και όχι σαν κάτι το οποίο θα μπορούσε να εξεταστεί στο πλαίσιο του ελληνικού τριετούς προγράμματος.

Η «Ομάδας Δράσης» αποτελείτο από τους υπουργούς Οικονομικών της ΕΕ, εκπροσώπους 27 χωρών της ΕΕ, τον ευρωπαίο επίτροπο αρμόδιο για θέματα οικονομίας Όλι Ρεν, τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Τρισέ, υπό την προεδρία του Χέρμαν Βαν Ρομπέι. Μέσα στους επόμενους μήνες, έως τον Οκτώβριο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αποφασίσουν για μεταρρυθμίσεις στους κανονισμούς για τους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Ο κ. Ρομπέι επεσήμανε ότι η ομάδα εργασίας «ήταν μόνο η αρχή της διαδικασίας» και πρόσθεσε ότι οι υπουργοί Οικονομικών θα προχωρήσουν στη σύνταξη των συμπερασμάτων που θα παρουσιασθούν επισήμως στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Οκτώβριο, ενώ μία ενδιάμεση έκθεση αποτελεσμάτων θα παρουσιαστεί τον επόμενο μήνα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου.

Από την πλευρά τους, οι υπουργοί Οικονομικών της Γερμανίας και της Γαλλίας, Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε και Κριστίν Λαγκάρντ, επέμειναν ότι προκειμένου να σταθεροποιηθεί το ευρώ στις ξένες αγορές «προέχει να υλοποιηθούν πράγματα, που μπορεί να γίνουν ταχέως, σε βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα και που γίνονται συναινετικά και πάνω σε μία υπάρχουσα νομική βάση».

Οι δύο αξιωματούχοι αναφέρθηκαν σε μία «γρήγορη αναθεώρηση υφισταμένων κοινοτικών συνθηκών, με την συνδρομή του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου», ενώ παρέπεμψαν από κοινού σε μεταγενέστερο χρόνο «όλα τα ζητήματα, των οποίων η λύση χρειάζεται μεγαλύτερη συναίνεση και περισσότερο καιρό».

Η κ. Λαγκάρντ αναγνώρισε ότι πολλοί συνάδελφοί της είναι εναντίον της έκδοσης ευρωπαϊκών ομολόγων, που πρότεινε η Γαλλία, ενώ πρόσθεσε και εκείνη ότι δεν είναι υλοποιήσιμη προς το παρόν η διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης. «Όμως δεν αντιτιθέμεθα στις αλλαγές στα υπάρχοντα νομικά κείμενα, να τις αντιμετωπίσουμε λοιπόν, εάν είναι αναγκαίες», ανέφερε.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου από την πλευρά της Ελλάδας, είπε ότι το θέμα των κυρώσεων θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με «πνεύμα ρεαλισμού». Όσο αφορά στην ελεγχόμενη πτώχευση είπε ότι «η λογική του να υπάρχει μια πόρτα εξόδου είναι μια λογική τιμωρίας που θα αποσταθεροποιήσει περαιτέρω μια ήδη ευαίσθητη αγορά και θα ήταν μια κατεύθυνση που θα έδινε λάθος σήμα στις αγορές ευνοώντας την κερδοσκοπία». Ο υπουργός οικονομικών υποστήριξε την ανάγκη να καταστεί πιο αυστηρό το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης και τάχθηκε υπέρ της εκ των προτέρων αξιολόγησης των κρατικών προϋπολογισμών πριν εγκριθούν από τα εθνικά κοινοβούλια.

Ακόμα, είπε ότι η Ελλάδα τάχθηκε σε γενικές γραμμές υπέρ της ιδέας έκδοσης ευρωομολόγων ενώ εξέφρασε επιφυλάξεις για το ενδεχόμενο να ανοίξει τώρα συζήτηση για αλλαγή της Συνθήκης η οποία, όπως εκτιμά η Ελλάδα, θα αποπροσανατολίσει, παρά θα λύσει προβλήματα.

«Αντιμετωπίζουμε τη χειρότερη κρίση δανεισμού εδώ και 65 χρόνια»

Οι υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ, κατά την άφιξή τους στις Βρυξέλλες, επεσήμαναν ότι τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να ενεργήσουν γρήγορα για να αποπληρώσουν τα χρέη τους τώρα που αντιμετωπίζουν τη χειρότερη κρίση δανεισμού εδώ και 65 χρόνια.

«Βρισκόμαστε στη χειρότερη ευρωπαϊκή κρίση χρέους από το 1945 και πρέπει όλοι να εξασφαλίσουμε ότι θα επιπλήξουμε αυτές τις χώρες που έδειξαν χαλαρότητα όσο αφορά το σχεδιασμό του προϋπολογισμού τους και την εξέλιξη του χρέους τους», δήλωσε ο Αυστριακός υπουργός Οικονομικών Γιόζεφ Πρελ. «Πιστεύω ότι χρειάζεται να δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στη σημασία του χρέους, επειδή το επίπεδο του χρέους είναι σημαντικό στην κρίση εμπιστοσύνης σήμερα», δήλωσε παράλληλα ο Σουηδός υπουργός Οικονομικών Άντερς Μποργκ.

Πριν την έναρξη της συνεδρίασης, διπλωματικές πηγές ανέφεραν ότι οι ευρωπαϊκές χώρες του Νότου προτείνουν την έκδοση ευρωομολόγων, απαντώντας στο κείμενο 9 θέσεων της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ. «Μία από τις πιο προωθημένες ιδέες που έχουν τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι η μετατροπή ενός τμήματος των χρεών των κρατών της ευρωζώνης σε κοινό ευρωπαϊκό χρέος», ανέφερε εκπρόσωπος του Ρομπέι. Η συζήτηση περί κοινής εγγύησης χρεών ξεκίνησε στο τέλος του 2008, με τη μορφή «ευρωομολόγων», κρατικών τίτλων δηλαδή που θα εκδίδουν από κοινού τα κράτη μέλη, για να μειώσουν τον κίνδυνο χρεοκοπίας. Ωστόσο, αρκετές χώρες διαφωνούν με την ιδέα αυτή, ανάμεσά τους και η Γερμανία, η οποία κατ’ επανάληψη έχει ταχθεί κατά της κοινής διαχείρισης δημόσιων χρεών.

Σημειώνεται ότι το κείμενο Μέρκελ προτείνει, μεταξύ άλλων, πιο αυστηρό και ανεξάρτητο έλεγχο από την ΕΚΤ ή έναν κύκλο ανεξάρτητων ερευνητικών ινστιτούτων για τα προγράμματα σταθερότητας των χωρών της ευρωζώνης και τους εθνικούς προϋπολογισμούς, την υποχρέωση όλων των χωρών να εντάξουν τους προληπτικούς κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης στις εθνικές τους νομοθεσίες, προσδίδοντάς τους έτσι δεσμευτικό χαρακτήρα, στέρηση των κονδυλίων για τις χώρες που δεν τηρούν τους κανόνες που αφορούν στη μείωση των ελλειμμάτων και απώλεια του δικαιώματος ψήφου της χώρας «παραβάτη» στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, μέχρι και την «ελεγχόμενη πτώχευση» μιας υπερχρεωμένης χώρας του ευρώ.

Οι γερμανικές προτάσεις έχουν χαρακτηριστεί από τις κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού Νότου «ακραίες», υπό την έννοια ότι για να υιοθετηθούν απαιτείται αλλαγή της Συνθήκης της ΕΕ.

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων βρίσκονται επίσης και οι προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής περί ενίσχυσης της δημοσιονομικής εποπτείας. Μεταξύ άλλων, η Επιτροπή προτείνει από το 2011 οι προϋπολογισμοί των χωρών της ευρωζώνης να λαμβάνουν την έγκριση των Βρυξελλών, πριν ακόμα ψηφιστούν από τα εθνικά κοινοβούλια. Επιπλέον, η Επιτροπή προτείνει την περικοπή των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων για τις χώρες που παραβιάζουν τους κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, κάτι το οποίο βρίσκει σύμφωνες αρκετές χώρες της ευρωζώνης.

Από την πλευρά της η Γαλλία θεωρεί ότι θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή στο θέμα της οικονομικής ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών χωρών.

Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι δήλωσε ότι η Ευρώπη ζούσε πέρα από τις δυνατότητές της, μετά από συνάντηση που είχε στην Ρώμη με τον πρόεδρο της ευρωπαϊκής επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Η κινεζική κυβέρνηση είναι πεπεισμένη ότι το ευρώ είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες, ενώ η Κίνα διαβεβαιώνει από τη μεριά της, ως μέλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ότι θα βοηθήσει την ευρωζώνη, δήλωσε επίσης από τις Βρυξέλλες ο Κινέζος υπουργός Εμπορίου Τσεν Ντέμινγκ.

«Η Βρετανία χρειάζεται ένα σταθερό και ισχυρό ευρώ»

«Η Βρετανία θέλει μια ισχυρή και σταθερή ευρωζώνη», δήλωσε ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον σε κοινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε με τη Γερμανίδα καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ. Ο Κάμερον δήλωσε ότι η Βρετανία χρειάζεται ένα σταθερό και ισχυρό ευρώ. Ωστόσο, δήλωσε έτοιμος να θέσει βέτο σε οποιεσδήποτε αλλαγές στην συνθήκη της ΕΕ που θα έδιναν περισσότερες εξουσίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Η Βρετανία δεν βρίσκεται στη ζώνη του ευρώ και δεν θα ενταχθεί στο ευρώ, και επομένως η Βρετανία δεν θα ενέκρινε μια οποιαδήποτε συμφωνία που θα μας οδηγούσε να υποστηρίξουμε την ευρωζώνη», διευκρίνισε ο Κάμερον.

Η Μέρκελ, η οποία προκάλεσε αναστάτωση στις χρηματαγορές αυτήν την εβδομάδα λέγοντας ότι «το ευρώ κινδυνεύει», τόνισε σήμερα ότι είναι σημαντικό να διατηρηθεί η σταθερότητα του ευρώ. Δήλωσε ότι η ευρωζώνη βρίσκεται στην αρχή μιας μακράς διαβούλευσης υποστηρίζοντας ότι οι 16 χώρες διαφωνούν ακόμη για το ποια βήματα είναι απαραίτητο να γίνουν για να σταθεροποιηθεί το νόμισμα. Ο ρόλος της Βρετανίας και της Γερμανίας είναι παρόμοιος: να διασφαλίσουν ότι ευημερία της Ευρώπης προωθώντας τις καινοτομίες και την οικονομική ανάπτυξη, ανέφερε.

Όσον αφορά τις ακάλυπτες ανοιχτές πωλήσεις που απαγορεύτηκαν μερικώς την Τετάρτη από τη Γερμανία, ο Βρετανός πρωθυπουργός δεν άσκησε άμεσα κριτική, ενώ σε ερώτηση αν σχεδιάζει να μιμηθεί την πρακτική αυτή, τόνισε ότι «στη Βρετανία αυτό θα ήταν ένα θέμα της αρμοδιότητας της Αρχής Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών και προφανώς θα πρέπει να σεβόμαστε τις αποφάσεις ο ενός του άλλου πάνω σε αυτά τα θέματα».

Υπενθυμίζεται ότι σήμερα με 319 ψήφους υπέρ, 73 κατά και με 195 αποχές το γερμανικό κοινοβούλιο ψήφισε τελικά τη συμμετοχή ύψους 750 δισεκατομμυρίων ευρώ της Γερμανίας στο μηχανισμό στήριξης της ευρωζώνης.

Παράλληλα, την στιγμή που η Ευρώπη διαβουλεύεται για το μέλλον της οικονομικής της διακυβέρνησης, οι ΗΠΑ προσπαθούν να βάλουν φρένο στις χρηματοπιστωτικές τακτικές που οδήγησαν στην οικονομική κρίση. Η αμερικανική γερουσία ενέκρινε το νομοσχέδιο που προβλέπει σαρωτικές αλλαγές στη λειτουργία της Wall Street, ύστερα από πολύμηνες διαβουλεύσεις πάνω στο πιο ευρύ νομοθετικό έργο που αφορά το χρηματοπιστωτικό σύστημα από τη δεκαετία του 1930. Σημειώνεται ότι στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης ο βιομηχανικός δείκτης Dow Jones έπεσε σήμερα κάτω από τις 10.000 μονάδες, για πρώτη φορά από τις 6 Μαϊου.

Συνεχίζεται και σήμερα το κύμα ρευστοποιήσεων στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, εν μέσω ανησυχιών ότι και άλλες ευρωπαϊκές χώρες θα συνταχθούν με τη Γερμανία στη μάχη κατά των κερδοσκόπων, επιβάλλοντας αυστηρότερους όρους στις χρηματοοικονομικές αγορές. Aνοδικά κινήθηκε την Παρασκευή το ευρώ έναντι του δολαρίου αγγίζοντας το υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας εβδομάδας. Το απόγευμα το ευρώ διαπραγματευόταν στα 1,2560 δολ. από το επίπεδο των 1,2487 δολ. που έκλεισε αργά χθες το βράδυ στην αγορά της Νέας Υόρκης. Η ενδεικτική ισοτιμία ευρώ/ δολαρίου που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διαμορφώθηκε στα 1,2497 δολάρια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: