Αναρτήθηκε από: penthilos | Απρίλιος 15, 2010

Η ουσία της ζωής

Από τότε που είμαστε μικροί, μας δίνουν αντικείμενα. Μαθαίνουμε να μας αρέσουν τα αντικείμενα. Όσο μεγαλώνουμε, θέλουμε ακόμη περισσότερα αντικείμενα». Συνεχώς, ζητάμε από τους γονείς μας χρήματα, για να μπορούμε να αγοράσουμε αντικείμενα.

Αγοράζουμε ένα σπίτι για να βάλουμε μέσα σ’ αυτό αντικείμενα. Εννοείται ότι πρέπει ν’ αγοράσουμε ένα αυτοκίνητο για να μετακινούμε όλα τα αντικείμενα. Επειδή σύντομα αποκτάμε τόσα αντικείμενα που το σπίτι μας δεν τα χωράει, αγοράζουμε ένα καινούργιο σπίτι. Τώρα, δεν έχουμε αρκετά αντικείμενα για το μεγάλο σπίτι, έτσι αγοράζουμε περισσότερα αντικείμενα. Χρειαζόμαστε ένα καινούργιο αυτοκίνητο, επειδή έχουμε διαλύσει το παλιό κουβαλώντας τα πράγματά μας.

Κι έτσι συνεχίζεται η ιστορία. Αλλά ποτέ δεν αποκτάμε όσα αντικείμενα θέλουμε.
Τα μοναδικά πράγματα που τελικά έχουν αξία είναι εκείνα που σχετίζονται με το πόσο απολαμβάνουμε το σήμερα: τι μαθαίνουμε, πόσο γελάμε και παίζουμε και πόση αγάπη μας δείχνουν και δείχνουμε για τον κόσμο γύρω μας. Αυτή είναι η πραγματική ουσία της ζωής.
Στη διάρκεια της δεκαετίας του ‘80 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, οι γιάπηδες, με τα κολλημένα τους χαμόγελα και τη μάσκα της κίβδηλης ευτυχίας, ζούσαν τις απόκριες 365 μέρες το χρόνο.
Οι γιάπηδες, μέσα στην τρέλα τους, έκαναν της μόδας την εργασιακή ηθική. Με τη σκληρή δουλειά υποτίθεται ότι ερχόταν και η απίστευτη επιτυχία και η καλή ζωή. Το να είσαι γιάπης σήμαινε ότι ήταν ευκολότερο και καλύτερο να έχεις αναγνώριση από τα περιουσιακά σου στοιχεία παρά από την προσωπικότητά σου. Εξαιτίας της διεστραμμένης νοοτροπίας του πλούτου και των εξαρτήσεων από την υπερεργασία, οι γιάπηδες σε μεγάλο ποσοστό υπέφεραν από υπέρταση, έλκος, καρδιοπάθειες, κατάχρηση αλκοόλ και εξάρτηση από τα ναρκωτικά. Για να αντιμετωπίσουν όλα αυτά πολλοί από αυτούς-μερικοί για να είναι και στη μόδα-πήγαιναν σε ψυχαναλυτές. Υπήρχαν ειδικοί ψυχαναλυτές για δικηγόρους, για γιατρούς, ακόμη και ειδικοί ψυχαναλυτές για ψυχαναλυτές γιάπηδων.

Παρά τους υπέρογκους μισθούς, ο ελεύθερος χρόνος ήταν το πιο δυσπρόσιτο αγαθό. Για πολλούς από αυτούς τους νέους αστούς επαγγελματίες, η ζωή έγινε τόσο βασανιστική που ακόμα κι ο ελεύθερος χρόνος, αν είχε θέση στη ζωή τους, γινόταν με βάση το πρόγραμμα. Υπό το φως όλων αυτών των επιπλοκών, εκείνοι που επιλέγουν τον τρόπο ζωής των γιάπηδων και προσπαθούν να τον διατηρήσουν με κάθε τίμημα, σίγουρα δεν μοιάζουν με λογικούς ανθρώπους, που το μυαλό τους βρίθει από λογικές σκέψεις. Η Πάμελα Ένις, μία βιομηχανική ψυχολόγος με έδρα το Τορόντο, η οποία είχε παράσχει βοήθεια σε πολλούς γιάπηδες που απολύθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, ανέφερε στο περιοδικό Report On Business: «Αυτή η γενιά έχει λασκαρισμένη βίδα. Δεν καταλαβαίνουν ότι μία μεζονέτα ή μία BMW δεν θα τους δώσει ικανοποίηση». Αυτή η επιτυχία, για την οποία αγωνίζονταν οι γιάπηδες, ήταν μία προσωπική ήττα. Δεδομένων όλων των προβλημάτων τους, θα ήταν πιο ταιριαστό, αντί να τους αποκαλούμε νεαρούς αστούς επαγγελματίες (από τα αρχικά των αντίστοιχων αμερικανικών λέξεων), να τους αποκαλούμε νεαρούς αστούς αποτυχημένους.

Όσο γελοίο κι αν φαίνεται, ο πρωταρχικός μας στόχος στη ζωή, όπως αυτός ορίζεται από την κοινωνία μας, είναι να αποκτήσουμε υλικά αγαθά χρησιμοποιώντας τους χρηματικούς καρπούς της δουλειάς μας. Οι γιάπηδες πήραν αυτόν το στόχο και τον έφτασαν στα άκρα. Οι υπόλοιποι, όμως δεν είμαστε καλύτεροι. Δεν έχουμε κάνει μία παύση, για να σκεφτούμε ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός στη ζωή. Θυμάμαι το νούμερο ενός κωμικού, για τα αντικείμενα που έχουν κατακλύσει τη ζωή μας. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Από τότε που είμαστε μικροί, μας δίνουν αντικείμενα. Μαθαίνουμε να μας αρέσουν τα αντικείμενα. Όσο μεγαλώνουμε, θέλουμε ακόμη περισσότερα αντικείμενα». Συνεχώς, ζητάμε από τους γονείς μας χρήματα, για να μπορούμε να αγοράσουμε αντικείμενα. Αγοράζουμε ένα σπίτι για να βάλουμε μέσα σ’ αυτό αντικείμενα. Εννοείται ότι πρέπει ν’ αγοράσουμε ένα αυτοκίνητο για να μετακινούμε όλα τα αντικείμενα. Επειδή σύντομα αποκτάμε τόσα αντικείμενα που το σπίτι μας δεν τα χωράει, αγοράζουμε ένα καινούργιο σπίτι. Τώρα, δεν έχουμε αρκετά αντικείμενα για το μεγάλο σπίτι, έτσι αγοράζουμε περισσότερα αντικείμενα. Χρειαζόμαστε ένα καινούργιο αυτοκίνητο, επειδή έχουμε διαλύσει το παλιό κουβαλώντας τα πράγματά μας. Κι έτσι συνεχίζεται η ιστορία. Αλλά ποτέ δεν αποκτάμε όσα αντικείμενα θέλουμε. Το νούμερο αυτό προκαλεί το γέλιο. Συγχρόνως όμως, είναι τρομακτικό. Δείχνει πώς η εξάρτησή μας από τη δουλειά υποστηρίζεται από την εξάρτησή μας για την απόκτηση ολοένα και περισσότερων αντικειμένων, τα πιο πολλά από τα οποία, σίγουρα δεν τα χρειαζόμαστε.

Τα σχόλια αυτά δίνουν έμφαση σε ορισμένα μειονεκτήματα των αγαπημένων αξιών της κοινωνίας. Αν έχεις ακολουθήσει τυφλά αυτές τις αξίες, το να τις θέσεις υπό κρίση και το να αλλάξεις την οπτική σου για τα πράγματα θα προσθέσει στην ποιότητα ζωής σου. Αν έχεις παγιωμένες αντιλήψεις ότι η δουλειά είναι αρετή και η σχόλη επιπολαιότητα, αυτό θα εξασθενίσει τη δυνατότητά σου ν’ ανταποκριθείς σε περιόδους ανεργίας ή συνταξιοδότησης. Αν εργάζεσαι, αυτές οι αξίες μπορεί να σε αφήσουν ανολοκλήρωτο εξαιτίας της μονομέρειας του τρόπου ζωής σου. Υπάρχουν πολλές ανταμοιβές, αν εργάζεσαι λιγότερο. Ο χρόνος εκτός δουλειάς, ανεξάρτητα από την οικονομική ή κοινωνική κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι, μπορεί ν’ αποτελέσει ευκαιρία να μάθεις νέα πράγματα και να εξελιχθείς ως προσωπικότητα. Κάποιος που εργάζεται ατελείωτες ώρες και είναι κάτοχος πολλών συσκευών, μπιχλιμπιδιών και άλλων αντικειμένων, δεν είναι καλύτερος άνθρωπος από αυτόν που εργάζεται λιγότερες ώρες και έχει λιγότερα υπάρχοντα. Ο εθισμός στα «αντικείμενα» μάλλον μας αποξενώνει από τους γύρω μας και το περιβάλλον.

Στην ιεραρχία της ζωής όλα αυτά τα διαφορετικά είδη αντικειμένων που μας περιβάλλουν -τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, τα στέρεο, οι δουλειές κ.λπ., είναι ανέσεις και τίποτα περισσότερο. Δεν είναι η πηγή της ευτυχίας μας. Η πραγματική επιτυχία δεν θα έπρεπε να μετριέται από τα περιουσιακά μας στοιχεία ή τη δουλειά μας. Τα μοναδικά πράγματα που τελικά έχουν αξία είναι εκείνα που σχετίζονται με το πόσο απολαμβάνουμε το σήμερα: τι μαθαίνουμε, πόσο γελάμε και παίζουμε και πόση αγάπη μας δείχνουν και δείχνουμε για τον κόσμο γύρω μας. Αυτή είναι η πραγματική ουσία της ζωής.

Από το βιβλίο «Η χαρά να μη δουλεύεις», του Έρνι Ζελίνσκι

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: